دانلود پایان نامه

علاوه بر این، فضایی برای تفریح در فضای باز و نوعی تالار برای ملاقات مردم با یکدیگر باید تامین شود. مرکز اجتماعات ممکن است خیلی مفصل و بزرگ در نظر گرفته شود. در ضمن یک فضای الحاقی ساده در جوار ساختمان ها، که بسته به عادات اجتماعی مردم، میزان جمعیت و فاصله محله از مرکز شهر، ممکن است به این ساختمان های ضروری اضافه شود (محمد زاده، رحمت؛ 1390).
مرکزیت محله
در این طرح مرکز محله متشکل از زنجیره هایی از مغازه ها به همراه یک عبادتگاه و یک تالار گردهمایی در پیرامون آن است. این مرکز به صورت میدانی است که در اضلاع آن گذرهای مسقف قرار دارد تا خریداران را از شرایط آب و هوایی نامطلوب حفظ کند و همچنین محوطه ای برای پیاده ها در نظر گرفته شده است. بر روی مغازه ها و گذرهای مسقف واحدهای مسکونی قرار دارد که کاربری مسکونی را با مرکز محله در هم می آمیزد.
اتزیونی (Etzini, 1959) در باب “فضاهای جمعی” می گوید که: فضای لازم برای گردهم آمدن مردم فراهم شود، همانطور نیمکت ها، محل بازی بچه ها، رختشویخانه های مشترک و تاسیسات ورزشی یافت می شود. لذا فضای عمومی در سطح محله باید بتواند فرصت تعامل اجتماعی را فراهم کرده و بدین ترتیب حس اجتماع منسجم محلی را ایجاد کند، او اعتقاد دارد که باید در مقیاسی بزرگتر، یعنی در جایی که ساخت و سازها برنامه ریزی و طراحی می شوند ترکیب اجتماعی باید بتواند «اجتماع منسجم محلی» را پایدار سازد (مدنی پور، علی، 1389).
شبکه سواره
تعیین سلسله مراتب دسترسی مناطق مسکونی بر مبنای انواع کاربرد آنها، از موارد لازم در طراحی محله می باشد؛ زیرا تخصیص کاربری هر خیابان بر مبنای نوع خیابان تغییر می کند. مسلماً فعالیت های عمومی در خیابان های جمع کننده و پخش کننده اصلی مستقر می شوند و هر چه در سلسله مراتب به سمت خیابان های مسکونی محله پیش می رویم از میزان کاربری های عمومی کاسته شده و دسترسی های مسکونی مقدور می باشد، سلسله مراتب دسترسی به گروه های مسکونی در یک محله، مشتمل بر سه نوع خیابان می باشد. سلسله مراتب این خیابان ها به ترتیب عبارتند از (قریب، فریدون، 1391):
جمع کننده و پخش کننده های اصلی
جمع کننده و پخش کننده های محلی
خیابان های مسکونی محلی (شاه علی، جعفر؛ سنایی، مجید؛ 1389)
در ادامه به بررسی مختصری در باب پیاده روها برای استفاده ساکنان پرداخته می شود.
مسیرها و شبکه پیاده
علاوه بر معابر، سلسله مراتبی که امکان دسترسی سواره را به خوشه های مسکونی فراهم می سازد، پیاده روها و مسیرهای پیاده با ایجاد خصوصیات یک محیط مسکونی، در واقع چیزی را به نظام های خیابانی افزوده و آن را تکمیل می کنند. لازم نیست که نظام حرکتی مسیرهای پیاده، مانند نظام سلسله مراتبی حرکت مسیرهای سواره باشد (قریب، فریدون، 1391). اصولاً این نوع از دسترسی ها در حریم خیابان های سواره قرار نمی گیرند، بلکه عموماً از داخل فضاهای سبز و پارک مانند عبور کرده و همسایگی های مسکونی را به مرکز محلات و فضاهای باز عمومی مرتبط می سازند.
یک پیاده راه شهری به خودی خود معنایی ندارد. پیاده راه تنها در پیوند با ساختمان ها، کاربری هایی که در آن محاط است و یا در ارتباط با سایر پیاده راه های بسیار نزدیک معنا می یابد. حفظ امنیت شهر، وظیفه ی اساسی خیابان ها و پیاده راه های یک شهر است (جاکوبز، 1386).
اختلاط کاربری ها در محله
کاربری و نحوه قرارگیری خدمات در زمین های شهری تاثیر به سزایی در میزان سفرهای درون شهری، حجم ترافیک شهری و همچنین در شکل گیری روابط اجتماعی، برآوردن نیازهای روزمره انسان و در نهایت در شکل گیری شیوه زندگی اجتماعی دارد (جوادی، قاسم، طالعی، محمد، 1389).
یکی از نمودها و جنبه های خلق یک عرصه عمومی سرزنده و قابل استفاده، تراکم فضایی و زمانی کاربری های مختلف و فعالیت های گوناگون است. نواحی شهری می توانند اختلاط کاربری را به دو صورت در خود جای دهند: اختلاط ساختمان های تک عملکردی با عملکردهای متنوع و یا داشتن ساختمان هایی که هر کدام اختلاطی از کاربری ها را در خود جای می دهند. یکی از جذابیت های اصلی زندگی در شهرها، نزدیکی به کار، مراکز خرید، کاربری های پایه فراغت، آموزشی، مغازه ها و فضاهای اجتماعی است. هنگامی که در مورد اختلاط کاربری بحث می شود منظور، اختلاط کاربری یک همسایگی، خیابان و یا یک بلوک شهری و یا اختلاط کاربری به صورت عمودی در یک ساختمان است. طراحی شهری خوب باید باعث تشویق بیشتری برای نزدیکی این امکانات گردد.
نتیجه اینکه تحرک و ارتباط بین کاربری ها در زمان های مختلف اتفاق می افتد و در زمان های مختلفی باعث فعال شدن عرصه های عمومی و باعث پخشایش بهتر نیازها و درخواست ها در طول روز می شود (Rogers, Richard, 1999: 64).
در پیوستگی کاربری ها، این کاربری ها هستند که در نزدیکی و در مجاورت یک محله مسکونی شکل می گیرند و به جای آن که انسان در طول روز به دنبال برآوردن نیازهای روزانه خود باشد، این پاسخ نیازها هستند که در نزدیکی محل سکونت انسان و در دسترس او قرار می گیرند. در واقع تمامی کاربری های روزمره انسان می توانند در کنار یکدیگر و در محلی مانند یک مرکز محله جمع شوند، کاربری های تجاری، کاربری فرهنگی، کاربری تفریحی و فراغت در کنار هم قرار می گیرند و این پیوستگی باعث افزایش استفاده از این کاربری ها نیز می گردد و در واقع نوعی هم پوشانی اتفاق می افتد؛ فاصله این مراکز از بافت مسکونی به گونه ای است که شهروندان بتوانند بدون استفاده از وسیله نقلیه و یا حداقل استفاده از وسایل نقلیه، به بیشترین کاربری های ممکن دسترسی داشته باشند. چنین مرکز محله ای که از پیوستگی کاربری های مختلف شکل گرفته است می تواند محلی برای پیدایش روابط انسانی و تعاملات اجتماعی نیز باشد (رفیعیان، مجتبی، خرمگاه، شیوا، اسماعیلی، علی، 1389).
توسعه مختلط عملکردی می تواند به صورت افقی، عمودی و یا ترکیبی از این دو، سازماندهی شود (Erik Louw, 2005). بسیاری از ساختمان های بلند مرتبه در شهرهای بزرگ به صورت اختلاط عملکردی عمودی هستند (جوادی، قاسم. طالعی، محمد، 1389).
مزیت پیوستگی کاربری های شهری
به طور خلاصه می توان ویژگی های پیوستگی کاربری ها را این گونه بیان کرد:

دسته‌ها: داغ ترین ها