دانلود پایان نامه

مطالعات انجام شده بر روی تاثیرات بصری بناهای بلند در ایران نشان می دهد که فاکتور مقیاس در ساختمان های بلند یک پدیده حیاتی در کیفیت آن ها می باشد. به عبارت دیگر، دوری از ساختمان های بلند، تاثیرات بصری را برای ناظر به دلیل گسترش زاویه دید کاهش می یابد.
مقیاس
منظور از مقیاس رابطه بین اندازه یک فضا یا شی با فضاها و یا اشیا اطراف آن می باشد. در معماری و طراحی شهری همواره مقیاس انسانی به عنوان موجه ترین مقیاس اندازه گیری ابعاد ساختمان با فضا مطرح بوده است. مقیاس، به عنوان یک ابزار برای اندازه گیری و سنجیدن، شامل روابط بسیاری است. مقیاس انسانی به معنای ارتباط بین ساخت و ساز و شرایط انسانی است، و همچنین به عنوان یک رابطه بین ساختمان و توانایی مردم برای پردازش داده هاست. آنچه به وسیله مقیاس در بلوک برج ها معنی می شود، در مجموع و به طور مستقل در ارتفاع و تناسبات است. با توجه به این اندازه، و همچنین عرض خیابان های اطراف، ساختمان های بیش از 3 طبقه در بسیاری از خیابان ها خارج از مقیاس استاندارد است و در نتیجه تحریک نمی کند. انسان با رعایت این مقیاس ها احساسی از دوستی، مجاورت، حفاظت و امنیت را در میان ساکنین و عابرین به وجود می آورد.(N. Rafizadeh, 2005)
بنابراین اگر بخواهیم ساختمان ها دارای ابعاد انسانی باشند باید کوتاه، و یا آنکه در طبقات بالایی ساختمان عقب نشینی هایی صورت بگیرد. همچنین در برخی موارد جزییات یک ساختمان بلند مثل در، پنجره و یا اجزایی که در نماسازی به کار می روند ممکن است خارج از مقیاس باشند. در واقع ارتباط با مقیاس انسانی را نه فقط در رابطه با ارتفاع ساختمان بلکه با تمامی آن چه که انسان درک می کند قابل جستجو است. در رابطه با مقیاس انسانی می توان به برخی موارد که می توانند در تعیین ضوابط طراحی ساختمانی مورد استفاده واقع شوند توجه داشت (امین زاده، بهناز، 1376).
مقیاس همسایگی : مقیاس همسایگی ساختمان های بلند در بافت های شهری موضوعی بسیار با اهمیت تر از مقیاس این ساختمان ها به تنهایی می باشد. مقیاس همسایگی ساختمان های بلند را با اندازه و ساختمان ها در همسایگی و مجاورت آنها ربط می دهند. از آن جایی که بسیاری از این ساختمان ها در بافت های موجود شهری ساخته می شوند، همجواری آنها با ساختمان های اطراف که غالباً کوتاه مرتبه بوده، مسئله ساز و با اهمیت می گردد. (Tall Building Design Guidelines, 2013)
تصویر: ارتفاع و ارتفاع نسبی ماخذ:(N. Rafizadeh, 2005)
ساختمان های بلند به لحاظ بعد ارتفاعی که ماهیت آنها را شامل می گردد به دشواری می توانند در بافت های کوتاه مرتبه موجود هضم شوند. به طور کلی وقتی این ساختمان ها در میان بافت های کوتاه قرار می گیرند تنها با تغییر تدریجی ارتفاع از بلند به کوتاه یا بر عکس می توان ناهمگونی های نما را تا حدی رفع نمود. خصوصاً وقتی ساختمان های بلند و کوتاه دارای مرز مشترک هستند. قرار دادن فضای باز در اطراف ساختمان های بلند و حد فاصل بافت کوتاه مرتبه و بلند مرتبه، تا حدودی به رفع ناهمگونی بافت کمک کرده و از تضاد شدید در نمای شهری و در بافت شهر جلوگیری می کند. رعایت سلسله مراتب مقیاس بین ساختمان های بلند و کوتاه مرتبه در اطراف و یا فضاهای باز و واحدهای همسایگی همجوار، در سه بخش می تواند مورد بررسی قرار گیرد. (N. Rafizadeh, 2005)
مقیاس بلوک شهری
مقیاس منطقه ای
در ابعاد سایت
که بنابر نیاز پروژه مقیاس بلوک شهری مورد بررسی قرار می گیرد:
مقیاس بلوک شهری
ایجاد پایه ساختمان با مقیاسی متناسب با ساختمان های اطراف و عرض خیابان شکل می گیرد. مفصل بندی پایه ساختمان با پلاک های همجوار که پیوستگی مجاور و خیابان را تامین می کند و تخصیص کاربری های مناسب با فعالیت های طبقه همکف. (Tall buildings guidance, 2008)
مقیاس و مکان یابی مناسب برای ساختمان بلند مرتبه درون سایت در جهت کاهش تاثیرات بصری آن از طرف خیابان، فضاهای باز اطراف و واحد همسایگی همجوار که شامل عقب نشینی حجم ساختمان در طبقات برای خوانایی بیشتر بخش پایه ساختمان از طرف خیابان می شود.
زمانی که قرار است یک یا چند ساختمان بلند مرتبه درون یک سایت واقع شوند در میان دو محدوده با ارتفاع کاربری یا شکل ساختمان های متفاوت؛ مطالعه و در نظر گرفتن عقب نشینی ها، تورفتگی ها و سلسله مراتب مناسب در مقیاس ارتفاعات لازم است. هر کدام از این ابزارهای کنترل می تواند با توجه به اندازه محدوده ساخت و ساز، میزان کاربری ها، واحدهای همسایگی همجوار، با ارتفاعات کوتاه تر اندازه عرض خیابان و تحلیل میزان تاثیر ساخت و ساز بر بلوک های همجوار که شامل میزان سایه اندازی – نورگیری و دریافت منظر آسمان می شوند تغییر یابند.
گاهی در بافت هایی که ساخته شده اند با انجام این تحلیل ها، شاید بتوان به این نتیجه رسید که این محدوده برای بلند مرتبه سازی مناسب نمی باشد. تخصیص یک فاصله مناسب افقی بین ساختمان های بلند احداثی و مناطق با مقیاس کوتاه تر ارتفاعی، تخصیص ارتفاع مطلوب و عقب نشینی ها و تورفتگی های متناسب با حجم و ارتفاع کوتاه تر توده های مجاور و واحدهای همسایگی همجوار در جهت کاهش میزان تاثیرات این ساختمان ها به خیابان ها، فضاهای باز و ملزومات آنها است.
مقیاس اجزای نمای شهری
عوامل دیگر در نمای ساختمان بلند مرتبه وجود دارد که به آن مقیاس می دهد. جزییات نمای ساختمان های بلند مرتبه مانند پنجره، در، خطوط تزییناتی نما و غیره از این قبیلند؛ از جمله عواملی هستند که می توانند دارای مقیاس یا خارج از مقیاس انسانی باشند. ساختمان های بلند ماهیتاً دارای اجزا تکرار شونده ای مانند پنجره های بیشمار و یکنواخت در نماهای خود هستند. در چنین حالتی مقیاس انسانی از بین می رود، زیرا ارتباط انسان با ساختمان در توجه و درک اجزا آن قطع می گردد و در واقع درکی کلی از ساختمان به دست می آید. به عبارت دیگر ساختمان های بزرگی که دارای اجزای فراوان و مشابه هم می باشند نمی توانند توجه انسان را به یک جز از اجزا بیشمار خود جلب کند. در چنین حالتی فقط کل ساختمان دیده می شود و اجزا منفرد آن نمی تواند در تمرکز دید انسان قرار گیرد، این پدیده باعث می گردد ساختمان از مقیاس انسانی خارج گردد زیرا به توانایی انسان منطبق نبوده و خارج از قدرت دید انسان عمل می کند. برای کم کردن از ابعاد این پدیده و به مقیاس در آوردن رابطه انسان با ساختمان می توان از طرفی سود جست که بتوان در آن اجزا منفرد و متنوع را در گروه های کوچکتری دسته بندی نمود. در این حالت توجه بصری به جز منفرد یا اجزایی که در دسته کوچکتری گروه بندی شده اند جلب می گردد و ادراک بصری آن به مقیاس انسانی نزدیک تر می شود. (Tall buildings guidance, 2008) و (Tall Building Design Guidelines, 2013)
استقرار، همجواری، موقعیت
از مشکلات بزرگی که از نظر استقرار و همجواری این گونه بناها در بسیاری از شهرهای دنیا به چشم می خورد، قرار گرفتن ساختمان بلند در بین ساختمان های متعارف و کوتاه است که به واسطه این امر در بسیاری موارد ساختمان بلند به راحتی حقوق همسایگان خود را تضییع می کند. چه بسا در این میان بناهای کوچکی که دارای معماری با ارزشی هستند و به واسطه همجواری با بنای بلند تحت تاثیر شدید همسایه عظیم خود قرار گرفته و تهدید به نابودی می شوند. (عزیزی، محمد؛ 1391)
این گونه همجواری ها برای بناهای مجاور در ساختمان های بلند مشکلاتی از قبیل اشراف، محروم شدن از نور خورشید، کاهش روشنایی، سایه افکنی را به دنبال دارد. فاصله به وجود آمده در ایجاد فضای مناسب و زیباشناسانه ای از بنای بلند در دید ناظر نقش بسیار مثبتی را ایفا می کند. در این زمینه از ایجاد تغییرات تدریجی در مقیاس های میانی بین بناهای بلند و متعارف نیز می توان استفاده کرد(N. Rafizadeh, 2005). از طرفی استقرار بناهای بلند به صورت متراکم، علاوه بر وجود معایب ذکر شده تشدید جریان باد در بین بناهای بلند را به وجود می آورد که برای خود ساختمان های بلند نیز مشکل سازند.

دسته‌ها: داغ ترین ها