دانلود پایان نامه

مارگریت مید در مورد نیازهای کودکان در محیط اجتماعی شان، جمله پر اهمیتی را ذکر می کند: در این راستا می توان یکی از اهداف اصلی طرح مجتمع های مسکونی، حضور کودکان در میان بزرگسالان به منظور تربیت همگن و متعادل آنها باشد. مجتمعی که کودک در آن رشد و پرورش می یابد، مینیاتوری است از دنیایی که در آن زندگی می کند و هرچه منظر کامل تری از زندگی دنیای بزرگتر باشد. به همان اندازه رشد کودک درست و منطقی تر خواهد بود. مقیاس مجتمع های زیستی می بایست با مقیاس کودک سازگار باشد. کودک باید بتواند طیف وسیعی از بخش های مجتمع را با پای پیاده و یا با دوچرخه سیر کند. تجارب روزانه او باید تماسی مستقیم با انسان ها، مکان ها و فعالیت هایی باشد که پاره ای از زندگی امروز را تشکیل می دهند. (اسپربریگن، 1382، 177) بازی کودکان به عنوان یک فرآیند حیاتی در رشد جسمی، عاطفی و روانی آنان حایز اهمیت است. کودکان از این طریق به شناخت و تجربه دنیای پیرامون خود می پردازند. در حقیقت فرهنگ علوم رفتاری، بازی کودکان را «فعالیت آزاد میان کودکان برای لذت بردن و سرگرمی و فعالیت مستقیم و غیر مستقیم کودکان که به نسبت رشد و تکامل رفتارشان انجام می دهند، تعریف می کند» (مطلق زاده، 1378، 35). بازی کودکان عبارت است از تلاش برای لمس و حس دنیا و تحت کنترل در آوردن و آشنا شدن با آن، کودک دارای زندگی خصوصی است که نام آن بازی است و همیشه در حال رام کردن آن است. بنابراین، یکی از مهمترین انگیزه های عینی و عملی کودکان، بروز یافتن امکان اینگونه از زندگی، یعنی بازی و کاوش در محیط است (بهروزفر، 1380، 24). پژوهشگران، ضمن مطالعات نظری و میدانی خود در زمینه رشد کودکان، به اهمیت غیر قابل انکار بازی به عنوان مهمترین فعالیت برخورد و اعتقاد دارند که تبلور نیازهای کودکان به جامع ترین شکل در بازی آنان دیده می شود. همچنین «یونسکو» در باب اهمیت بازی در رشد کودکان و دلایل نیاز به «فضاهای بازی»، این دلایل را مطرح می کند که فضاهای بازی نیازهای رشد کودکان را در تمامی زمینه ها فراهم می سازد، از آن جمله:
رشد فیزیکی
رشد ادراکی
رشد اجتماعی
رشد احساسی (بهروزفر، 1380، 24).
لذا توجه به این امر و فراهم نمودن امکانات لازم در این راستا، به رشد و پرورش بهتر کودکان کمک خواهد کرد و در خلق محیط زندگی مطلوب تر موثر خواهد بود.
مشکلات کودکان و ساختمان های بلند
بچه های زیر 11 سال ساکن ساختمان های کوتاه مرتبه بیشتر از ساختمان های بلند مرتبه یا میان مرتبه در خارج از خانه بازی می کنند (A.M.Pollowy. 2009, p 152).
کودکان در ساختمان های مرتفع، بیش از کودکان مساکن منفرد از فعالیت های اجتماعی کودکان محرومند و در نتیجه کم روتر بار می آیند.
مادرانی که نمی توانند از پنجره مواظب کودکان خود باشند، ناآرامترند (کاپون، 1351).
برای خانواده های بچه دار، ارتفاع عملی مسکن تا حدی بر مشکل بازی بچه ها تاثیر گذار است. زندگی در ارتفاع مسائلی را به بار می آورد که به هر حال زندگی در سطح زمین و یا نزدیک آن در بر ندارد (A.M.Pollowy.2009, p 152).
در خانه های مرتفع معمولاً ساکنین 3 طبقه اول به راحتی می توانند از پنجره کودکان را هنگام بازی در محوطه بیرونی تحت نظر داشته باشند و به همین جهت از محل سکونت رضایت بیشتری دارند، حال آنکه والدین ساکن در طبقات بالاتر به علت دوری دید و دسترسی به کودکان به هنگام بازی در خارج ساختمان، احساس عدم رضایت و نگرانی بیشتری از موقعیت محل سکونت خود دارند (A.M.Pollowy.2009, p 153).
امروزه سطح زیربنای واحدهای مسکونی به دلایل مختلف اقتصادی و اجتماعی کاهش چشمگیری پیدا کرده است. این سطح کوچک زیربنا به کودکان این امکان را نمی دهد که درون خانه شان به فعالیت و بازی بپردازند. حتی در مواردی کودکان نمی توانند از مزایای یک اتاق مستقل برخوردار باشند. تعامل با همسالان نیز مسئله ی مهم دیگری است که نیاز به این فضا را دوچندان می کند. بنابراین از آنجایی که بازی و فعالیت بخش جدایی ناپذیر وجود کودک می باشد، طراحی فضایی برای برآوردن این نیاز در مجموعه های مسکونی ضروری به نظر می رسد.
کودک و محیط
در طراحی یک مجتمع مسکونی با توجه کامل به نیازهای روانشناسی کودکان، می بایست نکاتی را مد نظر قرار داد. کودکان برای تخلیه ی انرژی نهفته ی وجودی خود، نیاز به یک مکان دارند. این مکان می تواند یک حیاط کوچک یا یک حیاط خلوت در درون واحد مسکونی باشد و یا یک فضای باز در خارج از واحد مسکونی برای این منظور تعبیه شود. این فضا می تواند پیلوت واحد مسکونی و یا یک فضای سبز مصنوع مابین واحدهای مسکونی باشد، طوری که دسترسی سواره در اطراف این سایت محدود بوده و امنیت کامل برای کودکان فراهم شود. همچنین این فضا باید به گونه ای طراحی شود که والدین بتوانند از طریق پنجره ی واحد مسکونی خود، کودکان را زیر نظر گرفته و از امنیت جانی آنها اطمینان خاطر داشته باشند.
چنین به نظر می رسد که کودک در محیط های فعال و بر انگیزاننده، توانایی بیشتری در تخلیه ی انرژی نهفته ی وجودی خود دارد. همانگونه که می دانیم، کودکان از انرژی سرشاری برخوردارند و هرچه محیطی که در آن قرار می گیرند، فعال، شاد و مطابق با روحیه آنان باشد، این انرژی در جهت صحیح تری هدایت می شود. فضاهای رنگین، هیجانات کودکان را افزون کرده و لذت آنها و درکشان را از فضا دو چندان می کند. همچنین با توجه به روحیات خردسالی، فضاهایی که امکان خطر کردن و آزمودن ناکرده ها را به آنان می دهد. برای کودکان از جذابیت فوق العاده ای برخوردار بوده و بیش از محیط های ساده، آنان را به شوق می رساند.
تعامل کودک و فضا
جهت برقراری تعامل میان کودک و فضا، فاکتورهایی زیر باید در نظر گرفته شود:
کودک بتواند احساس آزادی کند.
امکان آفرینش در فضا وجود داشته باشد. (پرهیز از فضاهای صلب و خشن)
کودک در فضا احساس خطر جانی نداشته باشد.

دسته‌ها: داغ ترین ها