دانلود پایان نامه

امکانات و تسهیلات عمومی: به دلیل حاکم شدن اقتصاد بر معماری تمامی توجه به فضایی است که در ازای آن پولی دریافت می شود. بنابراین توجهی به فضاهای عمومی، راه های دسترسی، تراس های جمعی و بام ها و دیگر مظاهری که می تواند سیمای یک محله و در نهایت یک شهر را بسازد، مبذول نمی شود و این امر موجب می شود که هیچ احساس تعلقی به محیط در ساکنان آن ایجاد نشود.
یکی از اشکالات عمده در مجتمع های مسکونی این است که ما مجموعه تولید می کنیم، اما استفاده یک جامعه را نمی بریم. حال آنکه جامعه یک ارگان پویاست و هریک از اجزا تشکیل دهنده این جمع در حکم یکی از اجزای یک پیکره واحد می باشند که یک روح واحد دارند و یک زندگی جمعی در آن جاری است. دلیل این امر آن است که به عناصر پیوند دهنده و مفاصل بین توده های حجمی توجهی نمی شود و به دلیل سلطه اقتصاد بر معماری، فضاهای باز و نیمه باز که نقش پیوند دهنده بین اجزا را دارا هستند، ارزش خود را از دست داده اند (Mir M. Ali, 2012). یکی دیگر از عواملی که کمبود آن در طراحی امروز ایجاد مشکل می کند، عدم وجود قوانین موثر و کارآمد برای طراحی است. قوانین موجود، استانداردهای فیزیکی محدود به ابعاد و اندازه ها می باشد که موجب ابعادی قوطی مانند برای فضای زندگی می شود.
ضرورت بررسی کیفیت محیط سکونت در مجتمع های مسکونی بلند
محیط سکونت در مجتمع های زیستی مرتفع فقط به فضای داخل واحدهای مسکونی محدود نمی شود. بلکه فضاهای بین ساختمان ها و لابی ها و راهروهای درون آن ها، محوطه های بیرون از ساختمان ها و دسترسی های سواره و پیاده موجود در مجتمع را نیز در بر میگیرد. آنچه پرداختن به بحث کیفیت در این محیط های سکونتی را ضروری می سازد، تبعات و پیامدهای نامطلوب احتمالی ناشی از سطح بالای تراکم در این مجتمع ها است که اگر چه لزوماً و همواره به افت کیفیت محیط زندگی نمی انجامد، ولی دارای مسائل و پیچیدگی های خاصی است که غفلت از آنها می تواند موجد ناهنجارهای کالبدی و اجتماعی باشد. مجموع این ناهنجاری ها که در بعد اجتماعی در اشکال مختلف آشوبگری، خرابکاری، جرم و جنایت و در بعد کالبدی در قالب پدیدارهایی چون دیوار نوشته ها و کنش هایی نظیر ریختن زباله در راهروها، آسانسورها و لابی ها مجتمع تبلور می یابد، منجر به احساس فراگیر عدم امنیت و بیگانگی با محیط زندگی در میان ساکنین می شود که نقش مهمی در زوال تدریجی و در پارهای موارد تخریب نهایی این مجموعه های مسکونی دارد. (Strebel & Jacobs, 2005)
در استرالیا، هری سیدلر طراحی ساختمان های بلند با میادین عمومی که منجر به کیفیت زندگی شهری شده است را طراحی کرده است. باغ ها در ارتفاع در کوالالامپور و باغی باز در طبقه همکف در مرکز بین المللی در سیدنی استرالیا، نشان می دهد که چگونه فضاهای سبز را می توان در ساختمان های بلند گنجاند، حتی در سایت های مرکزی شهرهای تنگ و شلوغ، می توان در نتیجه به پایداری این شهرها کمک کرد. (Mir M. Ali, 2012)
جمع بندی
در قرن حاضر نیز تشدید مسایلی از قبیل افزایش جمعیت، نیاز به اسکان در شهرها و جلوگیری از گسترش شهرها و … جز عواملی محسوب می شوند که ساخت بناهای بلند را به عنوان یکی از اشکال غالب در شهرهای بزرگ جهان مطرح نموده است. پس به طور کلی با توجه به شرایط خاص قرن حاضر استفاده مناسب و البته مشروط از ساختمان های بلند را می توان راه حلی واقع گرایانه و مطلوب جهت اسکان مردم و تامین نیازهای مرتبط با فعالیت های اجتماعی در شهرهای بزرگ دانست.
ساختمان های بلند براساس ارتفاع، تاثیرگذاری بر محیط اطراف یا تاثیر عمده بر خط آسمان تعریف و شکل می گیرند. اگر بنایی یکی از این شرایط را داشته باشد، ساختمانی بلند مرتبه محسوب می شود.
برنامه ریزان و طراحان شهری در ایران، اشاره می کنند که آنچه به عنوان یک ساختمان بلند در تهران شناخته می شود شامل 20 تا 30 طبقه با حداکثر ارتفاع 90 متر می باشد. ساخت و ساز ساختمان های بلند در ایران به سال 1970 بر می گردد و شامل دو فاز است: فاز (1) در این مرحله، ساختمان های مسکونی، به وسیله دولت طراحی و ساخته می شوند؛ ساختمان های این دوره دارای تاسیسات مناسب و امکانات کافی است. فاز(2) با آغاز سال 1990، دوره اغتشاش در ساخت و ساز ساختمان های بلند آغاز شد و مکان نامناسب و عدم امکانات شهری مانند فضاهای اجتماعی، پارکینگ و سایر خدمات، مشکلات عمده ای را ایجاد می کند.
با این حال، چنین تفاسیر نادرستی از معماری های عمودی در حال تغییر است. بهبود در طراحی ساختمان های بلند و روش آن ها در ارتباط با محیط اطراف در نسل جدیدی از ساختمان های انسانی نتیجه می شود که هماهنگ با بافت شهری خود هستند.
بطور کلی ساختمان های بلند مرتبه بر اساس نوع استفاده به سه دسته مسکونی، اداری، تجاری و مختلط تقسیم می شوند. سه دیدگاه عمده در ارتباط با ساختمان های بلند وجود دارد:
دیدگاه موافق با احداث ساختمان های بلند که برای پاسخگویی به مشکلات روز افزون مسکن و زمین در شهرها و بهترین راه حل استفاده از ساختمانهای بلند می باشد.
دیدگاه مخالف با احداث ساختمان های بلند که احداث ساختمانهای بلند تأثیرات سوئی بر فضاهای شهری گذاشته و کیفیت زندگی را به انواع گوناگون پائین می آورند. این تاثیرات که ناشی از عدم رضایت؛ فشار، اضطراب و سلامت روانی؛ خودکشی؛ مشکلات رفتاری؛ جرم و ترس از جرم؛ رفتار اجتماعی؛ روابط اجتماعی؛ کودکان در بناهای بلند؛ احساس تعلق به مکان؛ سلسله مراتب دسترسی؛ امکانات و تسهیلات عمومی به دلیل تراکم و عدم توجه به مسایل اجتماعی اینگونه بناها می باشد.
آنچه پرداختن به بحث کیفیت در این محیط های سکونتی را ضروری می سازد، تبعات و پیامدهای نامطلوب احتمالی ناشی از سطح بالای تراکم در این مجتمع ها است که اگر چه لزوماً و همواره به افت کیفیت محیط زندگی نمی انجامد، ولی دارای مسائل و پیچیدگی های خاصی است که غفلت از آنها می تواند موجد ناهنجارهای کالبدی و اجتماعی باشد.
مجتمع مسکونی بلند مرتبه و شهر، محیط، انسان
با وجود 130 سال از توسعه طراحی ساختمان بلند، به خصوص در زمینه زیست محیطی/ پایداری، به شکل رضایت بخشی پیش نمی رود. اکثر ساختمان های بلند به نظر می رسد که به شکلی تاریخی چون بیرون آمدگی های عمودی با یک پلان طبقاتی کارآمد (رویکرد تجاری)، یا به عنوان قطعه بلند مرتبه با هویتی مجسمه گونه ( رویکرد نمادینی) شکل می گیرند. (Mir M. Ali, 2006)
ساختمان های بلند وقتی درست مکان یابی و طراحی شوند عناصر قابل قبولی در فرم های شهری هستند. طراحی و کیفیت معماری این گونه از توسعه ها باید به دنبال یک هویت منحصر به فرد با در نظر گرفتن زمینه طراحی صورت گیرد. این بخش به توضیح دستورالعمل هایی می پردازد که به برنامه ریزی و طراحی ساختمان های بلند کمک می کند.
ارتباط ساختمان بلند با محیط شهری
طراحی ساختمان های بلند باید کمترین اثر منفی را بر همسایگی اطراف داشته باشد. این اثرات منفی شامل سایه اندازی ها، دید و حریم ها و ایجاد تونل باد می باشد (عزیزی، محمد؛ 1391). از این رو ارتفاع ساختمان و حجم ساختمان باید متناسب با همسایگی های اطراف باشد. گره ها و تقاطع های اصلی نقاط مناسبی برای جایگذاری ساختمان های بلند می باشند. (مختاباد، مصطفی؛ 1388)
ترکیب ساختمان های بلند با محیط شهری
در ساختمان های بلند باید به نیازهای عابران پیاده و نهایتاً کاربران ساختمان به سرپناه، بافت، غنای فرم و رنگ و نیز ریزه کاری های معماری در مقیاسی کوچک توجه شود. ساختمان های بلند می توانند فرم های الهام بخشی و بیانگر علاقه انسان به خارق العادگی و غافلگیر شدن باشند و می توانند محلی باشند که انسان ها خود را با آن شناسایی می کنند، محل هایی که احساس تعلق به مکان هایی خاص را در آنها به وجود می آورند. (DESIGN GUIDANCE Tall Buildings, 2004)

دسته‌ها: داغ ترین ها