دانلود پایان نامه

ساختمان های بلند و پدیده اشراف
در عصر حاضر، شهرنشینی محدودیت بسیاری در زمینه طراحی و ایجاد فضاهای خصوصی به وجود آورده است. «اشراف» در این مبحث به معنی مشرف بودن و دید داشتن به فضای خصوصی خانه ها می باشد. واحدهای بلند مرتبه خود به تنهایی مشکلی در این رابطه ندارند اما زمانی که در جوار یکدیگر و یا همسایگی واحدهای کوتاه مرتبه واقع می گردند پدیده اشراف رخ می دهد. این پدیده مخصوصاً محرمیت را در فضای باز خصوصی از بین می برد. از جمله مباحث مهم در شهر مسئله اشراف و محرمیت است. با ارتفاع زیاد آپارتمان ها، امکان دید به ساختمان های اطراف ایجاد می شود و محرمیت آنها از بین می رود و آسایش و امنیت درونی خانواده ها بر هم می ریزد.
مشرف بودن بدان معنی است که توانایی مشاهده فضای خصوصی خانه های همسایه صورت بگیرد. در فرایند سلسله مراتبی فضای خصوصی، فضاهای خصوصی تر، کمتر احتمال مشرف بودن را داشته باشند؛ در روشی که احتمال مشرف بودن به فضاهای کاملاً خصوصی، نباید وجود داشته باشد. واحدها در ساختمان های بلند قرار می گیرند و مشکلی را برای ساختمان های کوتاه به وجود می آورد. این پدیده حریم خصوصی فضاهای باز را نابود می کند. (N. Rafizadeh, 2005)
بررسی مسئله اشراف و در نتیجه رعایت الزامی مسئله دید واحدها به یکدیگر و ایجاد فضای راحت برای زیستن، با توجه به فرهنگ هر جامعه بسیار مهم می باشد. چنانچه می دانیم رعایت فواصل منطقی بین بلوک های ساختمانی و باز نمودن چشم انداز به فضای اطراف تحت الشعاع حل مسئله اشراف است. با بر طرف شدن مشکل اشراف، فضای داخلی واحدهای مسکونی به گونه ای بدل می شود که ساکنین بدون نیاز به ایجاد مانع می توانند از دید طبیعی به بیرون برخوردار بوده و فضای داخلی از آزادی عمل بدون اضطراب از دیدهای مزاحم بیرون برخوردار باشد.
سازمان بصری (ساختمان های بلند و بهره مندی از مناظر محیطی) یکی از آثار بلند مرتبه سازی است که طرفداران آن همواره از آن به عنوان مزیتی قابل توجه یاد می کند، فراهم آوردن چشم اندازها و دیدهای مطلوب از داخل بلند مرتبه به مناظر گوناگون از موارد قابل توجه است (کیهان زاده، 1380). در ساختمان بلند مرتبه طبقات بالا دید مناسب دارند. ارتفاع بلند این ساختمان ها اگرچه در بافت کوتاه مرتبه، دید و منظر خود را تامین می کنند، اما دید ساختمان های کوتاه مرتبه را از بین می برند و باعث انسداد دید ساختمان های دیگر به مناظر اطراف نیز می شوند. (عزیزی، محمد؛ 1391)
ساختمان های بلند مرتبه اهمیت بصری و تاثیر قابل توجهی در چشم انداز وسیع تری از شهر دارند، و اغلب در نقش نشانه های مهم شهری می باشند. در این بافت، لازم و ضروری است که طراحی و ظاهر ساختمان های بلند مرتبه از کیفیت استثنایی برخوردار باشند. راهنمای انگلیسی میراث فرهنگی تاکید می کند که توسعه ساختمان های بلند با افزایش تعهدات برای بازگشت به مزایای مثبت به محیط های بلاواسطه و گسترده است (کیهان زاده، 1380).
جمع بندی
اکثر ساختمان های بلند به نظر می رسد که به شکلی تاریخی چون بیرون آمدگی های عمودی با یک پلان طبقاتی کارآمد (رویکرد تجاری)، یا به عنوان قطعه بلند مرتبه با هویتی مجسمه گونه (رویکرد نمادینی) شکل می گیرند.
ساختمان های بلند وقتی درست مکان یابی و طراحی شوند عناصر قابل قبولی در فرم های شهری هستند. طراحی و کیفیت معماری این گونه از توسعه ها باید به دنبال یک هویت منحصر به فرد با در نظر گرفتن زمینه طراحی صورت گیرد. طراحی ساختمان های بلند باید کمترین اثر منفی را بر همسایگی اطراف داشته باشد.
این اثرات منفی شامل سایه اندازی ها، ایجاد تونل باد، انسداد دید و منظر، کاهش حریم خصوصی در فضاهای داخلی ساختمان های مجاور و نفوذ در مناطق سبز را سبب می شود و همه این اثرات که عمدتاً در مناطقی با تراکم بالا اتفاق می افتد؛ باعث بی نظمی در فضاهای شهری می شود. می باشد. جلوه های بصری ذکر شده در بالا مربوط به برخی از عواملند که عبارتند از: ارتفاع و ارتفاع نسبی (مقیاس)، فرم ساختمان، حفظ حریم خصوصی، استقرار، همجواری و موقعیت.
از جمله ویژگی های که باید در این زمینه به آن توجه شود ساخت دهانه و گشودگی در میان ساختمان های بلند مرتبه، تغییر ارتفاع و عقب نشینی در طبقات بالایی و کاهش ارتفاع ساختمان در لفاف اصلی است. در ضمن ترکیب ساختمان های بلند در رابطه با محیط شهری باید به نیازهای عابرین و کاربران ساختمان در زمینه نوع سرپناه، بافت، غنای فرم، ریزه کاری های معماری در مقیاسی کوچک توجه کنند و نیز ایجاد سکو برای شکل گیری فرم ساختمان نیاز به بررسی الگوی خیابان، ایجاد مقیاسی انسانی و به حداقل رساندن تاثیرات مخرب باد و حداقل سایه اندازی را تحت تاثیر قرار می دهد.
کالبد ساختمان بلند مرتبه
فرم
بررسی ساختمان های بلند به لحاظ تاثیرات آشکار بصری آن، حایز اهمیت می باشد، زیرا ساختمان های بلند خود به تنهایی به لحاظ ارتفاعی که دارند بسیار جلب نظر می کنند. عامل «شکل» می تواند در افزایش این پدیده موثر باشد. (عزیزی، محمد؛ 1391)
در کوتاه مدت، شهرها و ساختمان های بلند نیاز به الهام گرفتن از خصوصیات و ویژگی های مکان خود به لحاظ فرهنگی، فیزیکی و زیست محیطی دارند. در زیر تلاشی برای یک نوع تیپولوژی ساختمان های بلند که مناسب برای چالش های مطرح در این گونه بناها در مقیاس محلی و جهانی است، مشاهده می شود.
طبق بررسی های صورت گرفته نوعی حرکت برای تیپولوژی ساختمان های بلند در قرن بیستم به دور از دغدغه های آن، در جهت دستیابی به فرمی پایدار شکل می گیرد. برای تقویت این امر و به عنوان نتیجه گیری از اصول زیر برای شکل گرفتن یک تیپولوژی جدید در ارتباط با ساختمان های بلند اصول و معیارهای زیر عنوان می گردد. (Antony Wood, 2011)
تنوع و تغییرات در فرم با ارتفاع: ساختمان های بلند نباید بیرون آمدگی های عمودی یکپارچه از یک پلان طبقات کارآمد باشد، اما باید فرم آن در ارتفاع تغییر کند. این مغایرت در فرم باید از برنامه داخلی ساختمان و یا ویژگی های مکان خارجی که سازگار با ویژگی های زیست محیطی و اجتماعی است الهام بگیرد. از آنجا که یک ساختمان بلند یک ارتباط بصری با بسیاری از مکان های دور و گسترده در شهر ایجاد می کند، گفتگوی تصویری با مکان های مجزا در شهر می تواند کمک به مغایرت در فرم برای اتصال بیشتر ساختمان به مکان و محل بنا کند. (Antony Wood, 2011)
تنوع در بافت و مقیاس: همچنین باید مغایرت در بافت در سراسر ساختمان وجود داشته باشد، که بستگی به جوابگوی های هر یک از افق های مختلف در داخل فرم دارد. مفهوم مقیاس باید در سراسر ساختمان معرفی شود؛ یک ساختمان بلند را می توان به عنوان تعدادی از ساختمان های کوچک در بالای یکدیگر در چارچوبی از ساختارها، سیستم ها و زیبایی شناسی و…؛ به جای ایجاد فرمی یکپارچه و اکسترود شده، الهام گرفته از یک طرح واحد قرار داد. پس هر افقی از ساختمان ها دارای پتانسیل ها و فرصت های مختلف می باشد. (Antony Wood, 2011)
عملکرد جدید: برنامه های سنتی برای ساختمان های بلند باید در جهت افزایش سودمندی تیپولوژی شهرهای پایدار آینده را به چالش بکشد؛ این چالش از برنامه ها باید در دو سطح اتفاق بیافتد. نوعی از عملکردها که به طور سنتی درون ساختمان های بلند جای می گیرد و تعدادی از عملکردها که تنها در یک ساختمان بلند جای می گیرد. ما می توانیم تلفیقی افراطی از عملکرد های چون ورزشی را ببینیم ( پوسته خارجی خورشیدی به عنوان دیوار سنگ نوردی ) یا کشاورزی ( گلخانه هیدروپونیک، مزارع پوسته ای ) و … . علاوه بر این، استفاده های ترکیبی در ساختمان های بلند باید تشویق شوند، تا فرصت هایی برای الگوهای زندگی پایدار بدهند (چند منظوره بودن پارکینگ، عملکردهای پشتیبانی، خدماتی و … ) و همچنین مغایرت در فرم ساختمان های بلند و بیان تنوعی در فرم شهری بدهد.
فضاهای عمومی: بیشتر فضاهای باز جمعی، عمومی، تفریحی (سخت یا باغ مانند، بزرگ و کوچک) نیاز به معرفی درون ساختمان های بلند دارد. چنین فضاهای اثبات می کند که به منظور بهبود کیفیت محیط های داخلی که تاثیر بر بهره وری کارکنان و رضایت ساکنین می شود، دارند. علاوه بر این، گنجاندن این فضاها ساختمان های بلند را مناسب برای گروه های اجتماعی و اقتصادی خواهد ساخت که اغلب در صورت فقدان چنین فضاهای حیاتی که در آن حس اجتماعی کمرنگ باشد این ساختمان ها به حاشیه رانده می شود (خانواده ها، جوانان و سالمندان). پایداری اجتماعی در مقیاس شهری یک چالش عمده برای شهرهای آینده است. (N. Rafizadeh, 2005)
لفاف کدر: ساختمان های بلند باید با لفافی کدر و نه به عنوان یک جعبه شیشه شفاف طراحی شوند، اگرچه تاثیر بر دو دیدگاه روشنایی طبیعی داخلی باید نوعی تعادل برقرار شود، در ضمن از افزایش انرژی خورشیدی بیش از حد (تابش خیره کننده) باید کاسته شود. علاوه بر این، بیشتر پوسته های کدر فرصت هایی برای افزایش جرم حرارتی را می دهد و اجازه می دهد تا لفافی عایق بندی شده از دمای خارجی و تغییرات آب و هوایی فراهم شود. کدری بیشتر همچنین فرصت هایی برای مغایرت و بیان پوسته های بزرگتر می دهد. (Antony Wood, 2011)

دسته‌ها: داغ ترین ها