دانلود پایان نامه

رویکردی منحصر به فرد به هر موضوع، طراحی منحصر به فرد و مشارکت اجتماعی
از نیمه دوم قرن بیستم در امریکا و اروپا
مفهوم پست مدرنیسم یا فردگرایی
Block 103, STERN, 1980’s, Berlin
BedZED, Bill Dunster, 2000
به حداقل رساندن مصرف انرژی، شروع و مقدمه ای بر فن آوری های سبز و پوشش گیاهی
از نیمه دوم قرن بیستم
مفهومی زیست محیطی
Slum Networking, from 1987, India
به رسمیت شناختن و ارتقاء زیرساخت ها و ساختمان ها در شهرک های موجود (اغلب غیر قانونی)
نیمه دوم قرن بیستم در کشورهای در حال توسعه
بهبود و ارتقاء محلات پر جمعیت
جدول (1): روندها و مدل های مسکن اجتماعی از قرن بیستم و بیست و یکم
آنها با تقلید از استانداردهای زندگی آپارتمانی طبقات بالای اجتماعی بدون نیاز به هزینه کردن برای نگهبان و مسئول آسانسور طراحی شده اند. همه افراد می تواند بدون پرسش، داخل این ساختمان شود و از خیابان های سیار، آسانسور و پیاده روهایی که راهرو هستند استفاده کنند، اما برای نظارت عمومی بسته هستند و بنابراین نسبت به خیابان های شهری که تحت نظارت و کنترل پلیس هستند، ناقص می باشند. تحقیق O.Newman در سال 1973 در مورد مناطق خانه سازی مدرن و جنایت نیز، این امر را در مورد این مناطق اثبات می کند. تحقیقات او در مورد نیویورک نشان داده است که در ساختمان های بسیار بلندتر از سطح زمین با فضای باز زیاد در اطراف آن، نسبت به پروژه های خانه سازی ساختمان های کوتاه با تراکم کم میزان جنایت بیشتر است. نتیجه گیری اصلی نیومن این بود که عیب این ساختمان ها می تواند قطعاً به معماری و طراحی شهری مدرنیسم مرتبط باشد.
مخالفت سرسخت کارکرد گراییCh. Jencks در سال 1987، در پی انفجار ننگین نمونه تبلیغاتی خانه سازی Pruitt-Igoe که طبق پیشرفته ترین ایده آل های CIAM (کنگره معماران مدرن بین المللی) ساخته شده بود و در سال 1951 طراحی و از موسسه آمریکایی معماران یک جایزه دریافت کرد که شامل ساختمان های چهارده طبقه بلند با سقف های بسیار زیبا و دارای “خیابان هایی در هوا” بود (که از ماشین ایمن باشند ولی در هنگام استفاده، از جنایت در امان نماند)، آفتاب، فضای باز و سر سبزی که لوکوربوزیه آنها را “سه لذت اصلی شهرنشینی ” نامیده بود، (به جای خیابان ها، باغ ها و فضاهای نیمه خصوصی متداول که آن ها را مطرود کرده بود) آن یک فضای پیاده روی و فضای عبور خودروی مجزا، فضایی برای وسایل بازی و امکانات محلی مثل خشکشویی و مراکز گفتگو داشت که همگی جانشین مدل های سنتی شده بودند که برای القا کردن مزیت این ساختمان ها به ذهنی باعث ترویج رفتار سالم می شد.Turner نگاه و دیدگاه های فلسفی و ایدئولوژی دهه های شصت و هفتاد را توضیح می دهد که: جای تعجب نیست اگر بسیاری از رشته های دانشگاهی از پست مدرنیسم صحبت می کنند. نارضایتی در مورد محدودیت های طراحی و قوانین اعمال شده توسط مدرنیسم سرانجام باعث تغییر جهت در طراحی و برنامه ریزی معماری شد که اغلب از آن تحت عنوان پست مدرنیسم یاد می شود. پست مدرنیسم به معنای هر چیزی است که بعد از حرکت مدرن بیاید. کمبود های اصلی مشخص شده در حرکت مدرن معماری تحت عنوان هایی بیان شد که با بین المللی بودن آن، جهانی بودن و کارکرد مینیمالیستی همراه می باشد. بنابراین جای تعجب نیست که چند بعدی بودن، چند ظرفیتی بودن، پیچیدگی، فردگرایی، کثرت گرایی، سنت گرایی و نماد گرایی به عنوان راه حل هایی برای این مشکلات ارائه شود (Welsch, 2004; Turner, 2008). طبق نظر تورنر، طراحان پست مدرن به جای سعی برای ایجاد یک مدینه فاضله ی عقلانی، با یک مکان برای هر چیز در جای خودش مفهوم تنوع را پذیرفته اند. روند مشابه این مسیر، در خانه سازی انبوه به کار می رود. ایده ی تنوع به این معناست که در طراحی باید سنت های محلی، مهارت، جزئیات و مشخصات با هم باشند تا جمعیت های محلی بتوانند حرفشان را مطرح کنند. (Indrė Gražulevičiūtė, 2013)
معماری خانه از رویا پدیدار می شود؛ به این دلیل که در روستاهای ساخته شده توسط ساکنان، نمی توانیم دو خانه ی مشابه را پیدا کنیم. طبیعتاً این تنوع وقتی که انسان ها هزاران هزار خانه را طی هزاران سال طراحی و ساختند، زیاد می شود. اما زمانیکه یک آرشیتکت، در یک زمان با کار طراحی هزاران خانه مواجه شود، به جای تفکر در مورد هزاران خانه ای که باید بسازد یک خانه را طراحی می کند و سه نقطه در سمت راست آن می گذارد. آرشیتکت در کارش موارد یکنواخت ذهنی دارد. او می تواند تعداد افراد خانواده، ثروت، موقعیت اجتماعی، شغل، اقلیم و در آخر امید و آرزوهای کسانی که برایشان خانه می سازند را در نظر بگیرد. اگر ذهن او ظرفیت هزاران نفر را در یک زمان ندارد، بگذارید تا با تعدادی افراد قابل پذیرش یا گروه طبیعی از خانواده ها شروع کند و این باعث می شود که بتواند طراحی را در دست بگیرد. وقتی او با یک گروه قابل مدیریت مثلاً20 یا 30 خانواده مواجه شود، پس به طور طبیعی و منطقی تنوع مطلوب تر خانه سازی به دنبال آن می آید. چند ظرفیتی بودن طراحی پست مدرن، امکان جست و جوی راه حل های شخصی را برای هر شخص در خانه سازی انبوه می دهد و نه تنها نور، فضا، سر سبزی و کارایی را مانند آنچه مدرنیست ها انجام می دادند، در نظر می گیرد بلکه رسوم محلی، احتیاط های اکولوژی، جنبه های اخلاقی و روانشناسی را هم در نظر می گیرد. حتی اگر طراحی و ساخت هنوز هم به علت هزینه های محدود شده متوقف شود، ایده اصلی یا طراحی انجام شده می تواند پروژه را حفظ کند. این تناقض پست مدرن همراه با یک احساس مثبت است. پروژه خانه سازی انبوه می تواند یک مشخصه و تصویر اختصاصی یک شهر شود. با نگاهی به گذشته، به تاریخ معماری به طور کلی و به طور خاص به خانه سازی انبوه می توان چنین نتیجه گیری کرد که هم مفاهیم مدرنیسم و هم مفاهیم پست مدرنیسم مزایا و معایب خود را دارند.
تحلیل قوی بودن و ضعیف بودن روش های جداگانه ی خانه سازی انبوه در بالا (جدول 2) به بحث بیشتر در مورد آینده نگری ها در مورد خانه سازی انبوه با موقعیت های معماری متفاوت و به بعد جدی در زمینه سازگار بودن کمک می کند. (Indrė Gražulevičiūtė, 2013)
نقاط ضعف
نقاط قوت
روند مسکن اجتماعی
هزینه های بالا، نمایش مدل هایی که اغلب، تنها نمونه های مثبت آن باقی مانده اند، اما در مقیاسی گسترده تر معرفی شده است.

دسته‌ها: داغ ترین ها