دانلود پایان نامه

افزایش روابط اجتماعی شهروندان در مرکز محله
تقویت نقش هر کاربری به واسطه قرارگیری در مجاورت کاربری دیگر
کاهش سفرهای درون شهری
استفاده بهینه از زمان و امکان برآوردن نیازهای بیشتر
بهره وری در استفاده از زمین شهری
البته ذکر این نکته نیز ضروری است که این کاربری ها تنها برای رفع نیازهای روزمره هستند و به صورت مکرر مورد استفاده قرار می گیرند، کاربری هایی که تناوب زمانی استفاده از آنها بیشتر است، عموماً نمی توانند در مقیاس کوچک محله موفق باشند (جاکوبز، 1386؛ جوادی؛ طالعی؛ 1389). این کاربری ها باید در یک مقیاس بزرگتر و در سطح کلان تر به ارایه خدمات بپردازند.
تاثیر محله ی مسکونی در پایداری اجتماعی
محله هم یک واحد فیزیکی است، هم یک واحد اجتماعی که شرایط فیزیکی و اجتماعی محله و منطقه مسکونی هر یک به نحوی در میزان رضایت از روابط همسایگی موثر است. برخی معتقدند هر اندازه وسعت محله کمتر و دسترسی به مرکز محله سهل تر باشد، احساس تعلق به محله تقویت و در حقیقت مشارکت ساکنان یک محله در بهبود کیفیت زیستی محله شان در گرو وجود احساس تعلق به آن مکان است. امکان دیدارهای رو در رو و همبستگی در محله این احساس را تقویت می کند. همچنین وجود فضاهای خاطره انگیز در محلات همچون پاتوق های محله ای و با گذرهای خاص، همراه با تنوع فعالیت ها، همجواری فعالیت های سکونتی، فضاهای مذهبی، تجاری و فضاهای برگزاری مراسم مذهبی و اعیاد می تواند احساس تعلق به فضاهای محله را تکمیل کند.
در محلات، مسیر دسترسی سواره باید به گونه ای طراحی شود که تسهیلات ورود سواره را برای ساکنان به وجود آورده، ولی مشوق ورود سایرین نباشد (پوردیهیمی، 1380، 55). جودیب لدیر ایده کلارنس پری را پیرامون استفاده از ایده مدرسه به عنوان مبنای اصلی تئوری محله ناقص می دانست چرا که براساس اجتماع کودکان شکل گرفته و نه تمام مردم، وی وجود یک مرکز خرید خوب که با سایر ساختمان های جمعی ترکیب شده، را باعث افزایش روابط اجتماعی مطلوب و مناسب ساکنین می داند.
گذر و معبر اصلی، قلب محله و عنصر شاخص آن بود و عملکردی چند گانه داشت، از قبیل عبور و مرور، محل گذراندن اوقات فراغت، دسترسی به سایر محلات و ارتباط دهنده ی خدمات و فضای شهری (هاشم زاده همایونی، 1374، 88). جین جاکوبز، منتقد معمار آمریکایی، بر این باور است که پیاده رو های شهری کارکرد ایجاد اعتماد فیزیکی بین افراد و صمیمیت یک محله را به وجود می آورند. بدون اینکه برای این افراد تعهد (به شکل همبستگی گروهی) ایجاد کنند (فکوهی، ناصر، 1384، 244).
جمع بندی
امروزه معماری محیط های مسکونی حساس ترین موضوع در معماری می باشد زیرا به دلیل تشکیل کوچکترین جز جامعه و تامین نیازهای اساسی انسان نقش مهمی را بر عهده دارد. بنابراین ارایه یک چارچوب نظری مشخص که طرح معمار را هدایت کند، امری ضروری است. مسکن علاوه بر سرپناه با فراهم کردن شرایط مطلوب زیست برای خانواده به منظور انجام فعالیت های خانگی، ساماندهی یک زندگی خانوادگی خوب در واحد همسایگی است.
طرح باید رعایت شرایط محلی را بکند. به طور کلی جهت خلق فضاهایی که ساکنانش به آن دلبستگی پیدا کنند می توان با ایجاد امنیت و آسایش در محیط های زیستی بهره جست. انسان نیازمند آرامش، احساس امنیت در زندگی خصوصی خود و محترم شمرده شدن قلمرو خویش از جانب دیگران است و ساماندهی محیط زندگی، جز از طریق اتخاذ شیوه های صحیح در مشخص ساختن عرصه های خصوصی و عمومی زندگی و ایجاد سلسله مراتبی دقیق در کلیه زمینه های فضایی، دسترسی و … میسر نیست.
(Clark & Costello, 1973) در ایران قدیم، شهرها به چندین منطقه مسکونی تقسیم می شدند که محله نام داشت. اما این محله ها به ندرت با دیواره هایی از یکدیگر جدا می شوند. هر محله دارای محلی عبادت برای خود و امکانات دیگری می باشد که آنها را خودکفا می کرد (Barimani & Barabadi, 2009). محله می تواند یک اجتماع را تداعی کند؛ از نظر لینچ محله منطقه وسیعی است که بدلیل برخورداری از خصوصیات خاص قابل شناسایی است به گونه ای که فرد به طور ذهنی ورود به آن را حس می کند. محله می تواند از نظر اداری با دیوار، راه و مرز مشخص شود. از نظر اجتماعی با ادراک ساکنین محلی، از نظر عملکردی با حوزه خدمات محلی، از نظر زیست محیطی با خصوصیات ترافیکی، کیفیت و امنیت و از نظر زیبایی با داشتن ویژگی های مشخص، عمر و سن توسعه تعریف می شود.
همانطورکه ساختار محله و واحد همسایگی مورد توجه واقع شد؛ واضح است که خیابان های فرعی یا مسیرهای مجموعه، که متصل کننده واحدهای مسکونی می باشند باید همزمان با طراحی واحدهای مسکونی به وجود آیند.
اجتماع و مسکن اجتماعی
هدف های کلی اجتماعی که در برنامه ریزی توسعه ملی مطرح می شوند، به طور عمده بر منابع و ارزش های هر جامعه مبتنی بوده و در واقع بازتابی از آرمان های اجتماعی به شمار می روند. به عنوان مثال، بالا بردن استانداردهای زندگی، یکی از عمده ترین هدف ها در هر جامعه بوده و منبعث از آرمان های رشد اجتماعی است.
1-2-1- ماهیت اجتماع
بین موجودات زنده رابطه ای اجتماعی وجود دارد که متعالی ترین شکل آن ویژه انسان است. در این رابطه حداقل دو موجود زنده یا بیشتر مشارکت دارند. اجتماع یعنی جایی که تعدادی از انسان هایی که جهت رفع نیازهایشان به یکدیگر احتیاج دارند، کنار هم زندگی می کنند. در زبان لاتین «Community و Social» به معنای اجتماع است. عنصری که باعث شکل گرفتن اجتماع می شود، ماهیتی اجتماعی – فرهنگی دارد. چون افراد در یک محدوده مکانی زندگی می کنند و فضاهای مشترکی دارند و هر روز همدیگر را می بینند و ارتباط عاطفی با یکدیگر برقرار می کنند.
اجتماع به وجود آمده واسط مناسبی برای شکل گیری نهادها و تعلقات اجتماعی متناسب با اندازه خود است. اجتماع، همچنین ابزاری موثر برای ایجاد روحیه غرور و افتخار جمعی است. اجتماع به مردم هویت می دهد و این درک را به آنها می دهد که می توانند از یکدیگر حمایت کنند. مردم نیز از املاک خود به شکل منطقی تری محافظت می کنند و حاضر به رها کردن آن نخواهند بود. پس جامعه برای تعاملات اجتماعی ارزش و اهمیت بالایی قایل می شود. این امر سطوح شناخت فرد از یکدیگر را ارتقا می بخشد و انجام امور و کارهای افراد را برایشان تسهیل می کند و به این ترتیب با هم بودن را بر فرد گرایی ترجیح می دهند. به احتمال زیاد اجتماع اولیه ترین فرم از نحوه قرار گرفتن انسان ها در کنار یکدیگر می باشد. به طور کلی انسان در سه گروه خانواده، گروه بچه ها، گروه همسایگان اجتماع را تجزیه می کند. امروزه تنها گروه بچه ها تا حدی به قوت خود باقی مانده است. (فتحی، سروش، 1391)
الزام اجتماعی شدن

دسته‌ها: داغ ترین ها