دانلود پایان نامه

مذکور، کلیه قوانین و مقررات مربوط به منع کشت خشخاش و استعمال مواد مخدر و مجازات مرتکبین جرایم راجع به مواد مذکور به استثناء تصویب نامه مورخ مرداد ماه 1338 راجع به فهرست مواد مخدر ملغی گردید و طبق مواد 2 و 7 و 11 قانون مذکور، برای کشت خشخاش، وارد کننده، فروشنده، مخفی کننده، دایر کننده محل در صورت تکرار جرم و مال بیش از 1 کیلو تریاک و 5 گرم مواد مخدر (هروئین، مرفین، کوکائین و مواد مخدر شیمیایی و صنعتی) مجازات اعدام پیش بینی شد.
با توجه به کثرت تعداد معتادین، اجرای این قانون نتایج ثمربخشی نداشت و با اشکالات عدیده مواجه گشت در نتیجه این قانون، طبق قانون مبارزه با مواد مخدر مصوب 3 ابان 1367 مجمع تشخیص مصلحت نظام اسلامی اصلاح گردید.در قانون مذکور برای وارد کننده، صادر کننده، تولید یا حمل کننده، خرید و فروش بنگ، چرس، تریاک، شیره و سوخته تریاک بیش از 5 کیلوگرم در صورت تکرار جرم که مجموع مواد مخدر بیش از 5 کیلوگرم باشد بر سر اعدام و مصادره اموال مقرر گردید.
قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون 20دسامبر 1988 سازمان ملل راجع به مبارزه با مواد مخدر و داروهای روان گردان در تاریخ 20 اذر 1370 به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید.(دانش،1382، 15)

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

متعاقبا قانون مبارزه با مواد مخدر در سال 1376 اصلاح گردید. ولی در این اصلاحیه نامی از مواد روان گردان و جرم انگاری ان برده نشد.
تا اینکه بالاخره قانون اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر و الحاق موادی به ان مصوب 1367که از سال 89 لازم الاجرا گردید، در خصوص تولید مواد روان گردان (بند 1 ماده 1 ق.ا.ق.م. م. م)وارد کردن ارسال ، صادر کردن ،تولید و ساخت انواع مواد روان گردان های صنعتی غیر داروئی(بند 2 ماده 1 ق.ا.ق.م. م. م)نگهداری ،حمل ، خرید ،توزیع ،و ترانزیت مواد روان گردان (بند 3 ماده 1 ق.ا.ق.م. م. م)و نیز مصرف مواد روان گردان در (بند 5 ماده 1 ق.ا.ق.م. م. م) اقدام به جرم انگاری نمود .

اما در خصوص مسئولیت کیفری ناشی از استعمال مواد روان گردان تا سال 1392و تصویب قانون مجازات اسلامی جدید ،حکم صریحی وجود نداشت .در این قانون قانونگذار اسلامی در ماده 154 ،به مستی و مسلوب الارادگی ناشی از استعمال مواد روان گردان و مسئولیت کیفری ناشی از ان پرداخت.
2- پیشینه در جهان
بشر از هزاران سال قبل از خواص بعضی از گیاهان مخدر مطلع بوده و در مراسم مذهبی، جشن ها، مواقع خاص و یا برای درمان از انها استفاده می‌کرده است. فلذا مصرف گیاهان مذکور از مسائل مهم اجتماعی محسوب نمی‌شده است.
بر این اساس بشر از حدود 7 هزار سال قبل از وجود یک مادۀ مخدر قوی در خشخاش اگاه بوده و در لوحه‌های گلی متعلق به 5 هزار سال قبل از میلاد که از سومریان باقی مانده از تریاک نام برده شده است. در حدود 4 هزار سال قبل از میلاد کشیدن تریاک در چین رایج بوده است. هزار و پانصد سال قبل از میلاد تخم خشخاش از مصر به یونان برده شد و یونانی‌ها نیز تریاک را «اپیوم» نامیدند و پزشکان ان ترکیباتی از تریاک را برای بیماری‌های مختلف جسمی و روانی تجویز می‌کردند.
همچنین باید دانست که مصرف گیاهان قارچ‌های توهم زا در میان اقوام مختلف قاره‌های جهان به ویژه قارۀ امریکا در طول قرون متمادی و به خصوص در موقعیت‌های ویژه مانند مراسم مذهبی، جادوگری و جشن‌ها متداول بوده و هم اکنون نیز در برخی قبایل معمول می باشد. علی رغم ان انسان حداقل از پنج هزار سال پیش از برگ کوکا استفاده می‌کرده و برای سرخ پوستان (اینکاها) این گیاه مبنایی روحانی و خدایی داشته و ساکنان منطقه اندین امریکای جنوبی (محل کشورهای پرو، بولیوی، کلمبیا) و برخی مناطق دیگر جهان برای ایجاد نیروی غیر طبیعی و رفع کاذب گرسنگی، از هزاران سال قبل برگ‌های بوته کوکا را می‌جویدند. (اسعدی، 1388، 25)
بشر مواد مخدری مثل حشیش را نیز مانند تریاک از روزگاران قدیم می‌شناخته و گاهی در پزشکی نیز از ان استفاده می‌کرده است به عنوان مثال هندوها در مراسم مذهبی از شاهدانه یا کانابیس استفاده می‌کردند و در کتاب «سوسرونا» در هند – هزاران سال قبل از میلاد مسیح – از حشیش به عنوان دارو یا دوا یاد شده است.

شاهدانه گیاهی است که در شرق، جنوب شمال خاوری دریای مدیترانه، ایران و افغانستان بهتر از دیگر نقاط جهان می‌روید، این گیاه به ویژه هنگام حمل کردن، بوی مست کننده ای دارد و چرس و بنگ از برگ‌های گل دار ان به دست می ایند. (کاکویی،1385، 95)
بنابر این اشنایی با مواد اعتیاد اور سابقه ای طولانی دارد. ولی باید دانست که سابقه‌ی استفاده از این مواد همان گونه که بیان شد بیشتر جنبه مصرف طبی داشته و فقط به دستور اطبا مصرف می‌شد، در ان زمان اعتیاد ابعاد وسیعی نداشت و به صورت مسائل اجتماعی و سیاسی بروز نکرده بود، اما در دو سه قرن اخیر مواد مخدر به عنوان یکی از معضلات سیاسی و اجتماعی بروز کرده و بعد سیاسی و بین المللی به خود گرفت. ( اداره مطالعات و همکاری های بین المللی،1373، 15)
به گونه ای که با شروع انقلاب صنعتی – اواخر قرن 17 و اوایل قرن 18 – تریاک نقش تازه ای پیدا کرد و در کنار سایر ترفندهای استعماری به عنوان وسیله ای برای جذب سرمایه کشورهای جهان سوم، اضمحلال نیروهای انسانی و نابودی فرهنگ و اقتصاد ملّی این کشورها مورد مبادله‌ی کلان قرار گرفت، بر همین اساس به جهت اثار بین المللی و جهانی این موضوع و معضل اجتماعی، زنگ خطر به صدا در امد و انگیزه همکاری کشورهای جهان را علیه مواد مخدر برانگیخت و سبب برگزاری قرار دادهای دو جانبه و چند جانبه و تشکیل کنوانسیون‌های جهانی گردید که از جمله این‌ها کنوانسیون ممنوعیت خرید و فروش مواد مخدر در سال 1912، تصویب کمیته دائمی نظارت بر مواد مخدر در سال 1920، کنگره بین المللی برای محدود کردن تهیه و توزیع مواد مخدر در سال 1931 و همچنین پروتکل 1953 نیویورک مبنی بر ممنوعیت کشت، ساختن، تجارت و مصرف خشخاش می باشد. (دانش، 1379، 36)
تا سال 1970 موضوع مباحث مجمع عمومی سازمان ملل متحد مربوط به تریاک، حشیش و کوکائین بود، با ازدیاد معتادین به داروهای روان گردان که یکی از معضلات جوامع مختلف شده بود توجه سازمان ملل برای مبارزه با داروهای مذکور معطوف و با تصویب کنوانسیون 21 فوریه 1971 واردات، صادرات، خرید، فروش، توزیع، نگهداری و ساخت داروهای توهم زا مانند L.S.D و هیجان اور (امفرتامین ها) مسکن و ارام بخش باربیتوریک (Barbiturique) و مسکالین ممنوع اعلام گشت و واردات، صادرات و ساخت این داروها به کسب مجوز از مقام صلاحیت دار موکول و مصرف این داروها بدون نسخه پزشک نیز ممنوع اعلام گشت.
در سال 1981 مجمع عمومی سازمان ملل متحد از کمیسیون مواد مخدر درخواست کرد که با مشورت سایر سازمان‌های وابسته به سازمان ملل متحد، وضع مواد مخدر و داروهای روان گردان را در طی سال‌های 1982 تا 1986 (64 – 60) دقیقا مورد بررسی قرار دهد تا برنامه ریزی دراز مدت یک «استراتژی بین المللی» برای مبارزه با مواد مذکور به عمل اید و لزوم اجرای مصوبات مجمع عمومی سازمان ملل را به دول عضو یاداوری و هم چنین توجه سازمان‌های دولتی هم به مصوبات سازمان ملل متحد جلب گردد. بنابراین مجمع عمومی سازمان ملل متحد به عنوان اینکه مصرف و قاچاق مواد مخدر و داروهای روان گردان به صورت یک فعالیت جنایی بین المللی درامده است در سال 1984 اعلامیه جهانی مبارزه با مواد مخدر را تصویب کرد. ( دانش، 1379، 37)
با توجه به مطالب مذکور مشخص می گردد که مصرف مواد مخدر و به دنبال ان مواد روان گردان در طول تاریخ مدون افراد بشر (بدون انکه به خواص فیزیولوژیکی انها مانند امروز اگاه باشند) با انسان همراه بوده، چرا که بشر از قدیم به مصرف گیاهانی که در او به نحوی تغییر حالت ایجاد می‌کرده، روی می‌اورده است ولی به مرور با تکامل تمدن انسان و توسعه و گسترش علم پزشکی به تدریج زیان‌های سوء مصرف این مواد اشکار گردیده و در نتیجه اقداماتی چه در عرصه‌ی جهانی و چه در عرصه‌ی داخلی در راستای کنترل فهرست بندی و نظارت بر ان صورت گرفته که از جمله ان در عرصه جهانی، کنوانسیون مربوط به مواد روان گردان 1971 و کنوانسیون مبارزه با قاچاق مواد مخدر و روان گردان 1988 می باشد.
گفتار سوم:مبانی فقهی ممنوعیت استعمال مواد روان گردان
مبانی فقهی که مجتهدان و مراجع عظام تقلید ما بر اساس انها فتوا می‌دهند، عبارتند از: کتاب، سنت، عقل و اجماع. می‌دانیم که خمر (شراب) – که از مسکرات است – قبل از بعثت پیامبر اسلام در بسیاری از کشورها از جمله سرزمین حجاز مصرف می‌شده و لذا ایات متعددی درباره حرام بودن ان نازل شده است. از قبیل: «یا ایها الذین امنوا انما الخمر و المیسر و الانصاب و الازلام رجس من عمل الشیطان فاجتنبوه لعلّکم تفلحون»،( مائده، 90) «انما یرید الشیطان ان یوقعَ بینَکم العَداوَه و البَغضاء فی الخمر و المیسر»،(مائده، 91) «یسالونکَ عَن الخَمر و المیسر قُل فیهما اثمٌ کبیر» (بقره، 219)و برخی ایات دیگر. ولی استعمال تریاک، روان گردان و اعتیاد به ان در مکه معظمه و مدینه طیبه در عصر بعثت پیامبر اسلام گزارش نشده است؛ لذا ما نباید توقع داشته باشیم که ایه صریحی درباره حرام بودن تریاک، روان گردان و اعتیاد به ان، در قران کریم داشته باشیم.
روایات مشهوری با عباراتی مشابه از ام سلمه زوجه رسول خدا نقل کرده‌اند که اگرچه در راویان ان اهل تسنن هستند، ولی به دلیل شیاع و تایید عقل بر صحت مفاد حدیث، می توان ان را مسلم الصدور دانست. عبارت مشترک این روایات، جمله معروف «حرام علی امتی کلّ مفتر و مخدّر» می باشد که رسول خدا فرموده است: «بر امت من مستی اورها و مخدرها حرام است». البته در روایاتی که از رسول خدا و ائمه معصومین (ع) نقل شده، بر حرام بودن بنج یا بنگ که یکی از فراورده‌های حشیش یا شاهدانه ماده هندی است، تاکید گردیده است. مانند روایت «سَلّموا علی الیهود و النصاری و لاتُسَلِّموا علی اکلِ البَنج» (موسوی مجاب، 1388، 150)
روایات دیگری هم که دال بر حرام بودن بنگ می باشد، داریم که در کتب اسلامی نقل شده است. در اثار و کتب علمای اسلامی مانند کتاب قانون بوعلی سینا، اصطلاح مخدرات از قبیل؛ افیون، بنگ، خشخاش، شوکران و … یافت می شود و در کتاب «النهایه الاثیر» به اصطلاح «باب حد البنج» (یعنی کسی که بنگ را به دیگری می‌خوراند و او را مست می‌کند)، برخورد می‌کنیم و در کتب بسیاری از علمای شیعه و سنی مذهب خوراندن بنگ، تریاک و خمر و حد ان‌ها عنوان شده است. چنان که شهید اول در ایضاح الفواید بحثی را در مورد مسکر و بنگ عنوان کرده است و بعضی از علما، مسکر و نجس بودن را درباره مخدرات عنوان کرده‌اند و برخی دیگر، مخدرات جامد را نجس ندانسته، ولی حرام بودن انها را تایید نموده‌اند. از جمله مرحوم ملامحسن فیض کاشانی و بعضی دیگر به تعزیر کسی که بنگ می‌خورد، تصریح کرده و از مواد مخدر به عنوان سموم، یاد نموده‌اند.
ایات عظام، حاج شیخ انصاری در کتاب مکاسب، حاج سید کاظم یزدی در عروه الوثقی، سید ابوالحسن اصفهانی در وسیله النجاه، حاج محمدتقی املی در مصباح الهدایه، حضرت امام خمینی در تحریر الوسیله، حاج سید ابوالقاسم خویی در منهاج الصالحین، سایر بزرگان دین و مراجع تقلید رحمه الله علیهم اجمعین، مصرف تمام مسکرات را که از جمله انها مواد مخدر است، تحریم کرده‌اند و لو این که اکثر قریب به اتفاق انها مسکر جامد را نجس ندانسته‌اند.
پس اگر مسکرات در اسلام حرام است و بنگ را – که حتی در بسیاری موارد از مواد مخدر به شمار می‌اید – به حکم نصوص اسلام، مسکر و حرام بدانیم، باید اذعان کنیم انچه علت حرام شدن خمر است، همان سکر اور بودن ان است که مرحوم ایه الله العظمی بروجردی در ملاقات با رئیس سازمان جهانی مبارزه با الکل فرمود: «علت حرام بودن شرب خمر، مسکر بودن ان و زوال عقل است و وقتی عقل زایل شد، تکلیف هم ساقط می شود و انسان به مرحله حیوانی سقوط می‌کند». بنابر این، یک وجه مشترک بین خمر، بنگ و سایر مواد مخدر، همان سکر اور بودن انهاست، زیرا از نظر

دسته‌ها: داغ ترین ها

دیدگاهتان را بنویسید