دانلود پایان نامه

فضا با ممنوعیت در برابر«توسعه و استفاده از سامانه های فضا پایه و یا زمین پایه برای از کار انداختن، انهدام یا اختلال در عملیات ماهواره های دیگر کشورها»را پیشنهاد کرد.
ونزوئلا توسعه قلمرو ماده 4 معاهده فضا را با گسترش ممنوعیت آن به تمام اشکال سامانه های سلاح و با گذشتن الزام نسبت به کشورهای عضو برای عدم گسترش، تولید، انباشت و استفاده چنین سلاح هایی را پیشنهاد کرد.
همین که روشن شد هیچ موافقتنامه سریع الوصولی درباره تعریف سلاح های فضایی و ابزارهای ضد ماهواره و متن اصلاحات معاهده فضا نمی تواند به دست آید، شورو مشورت ها در کمیته بر روی معیارهای کم اهمیت تری با عنوان«اقدامات اطمینان سازCBM» متمرکز شد.
تعدادی از هیأت های نمایندگی با اشاره به این هدف پایین کنفرانس تصور کردند که گسترش دادن الزامات طراف ها برای ثبت کنوانسیون، بنای اعتماد را به همراه خواهد آورد. در پیشنهادها توصیه شد که ماده 4 این کنوانسیون باید اصلاح شود تا مواردی را در بر بگیرد که اطلاعات ویژه و به موقعی را در خصوص کار ماهواره ها تامین کند، خصوصاً روشن کند که آیا آنها نظامی هستند یا غیر نظامی .
ناکافی بودن کنوانسیون سبب شد تا فرانسه با حمایت چند کشور پیشنهاد کند که موافقتنامه جدیدی مورد مذاکره قرار بگیرد تا بر اساس آن کشورها پرتاب سفینه های فضایی و موشک های بالستیک را از پیش آگاهی دهند. علاوه بر آن، فرانسه ایجاد یک مرکز آگهی بین المللی زیر نظر سازمان ملل متحد را پیشنهاد کرد که این مرکز مسئول جمع آوری و پخش اطلاعات تهیه شده به وسیله کشورهای پرتاب کننده سفینه ها باشد.
تغییر این پیشنهادها موجب تغییراتی در کنوانسیون می شد که آن را برای کشورهای پرتاب کننده سفینه ها الزامی می ساخت تا اطلاعات صحیح در خصوص کار فضاپیما را قبل از پرتاب به منظور اطمینان از ماموریت حقیقی، فراهم کنند، مثلاً برای حصول اطمینان از اینکه هیچ گونه سلاحی در فضاپیما وجود ندارد یا اینکه سفینه برای انجام برخی فعالیت های ممنوع طراحی نشده است. در حالی که به نظر می رسد این قسم شفافیت برای روسیه قابل قبول باشد، معلوم نیست که دیگر کشورهای پرتاب کننده سفینه، در این زمان مایل به پذیرش چنین الزامی باشند(خواه با سامانه رسیدگی و تحقیق معتبر در محل یا بدون آن)، بعضی از هیات های نمایندگی تاسیس مناطقی موسوم به «مناطق ممنوع الورود» را به عنوان بخشی از «ضوابط رفتار» بین المللی، برای فعالیت های فضایی پیشنهاد کردند. ماهواره ها در این مناطق از نظر اختلال و وجود مانع با فراهم شدن پیله محافظ سه لایه مانند برای هر ماهواره که در فضا با آن حرکت می کند، در امان خواهند بود.

طبق این نظریه، حداقل فاصله و مسافتی فراهم خواهد شد که هر دو فضا پیمای عملیاتی باید آن فاصله را از یکدیگر در هر مدار، رعایت کنند. دیگر پیشنهادها، ایجاد یک مرکز نمایش خط سیر(Trajectography) و آژانس پردازش شکل و عکس هر ماهواره را توصیه کردند.

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

متاسفانه پیشنهادهای مربوط به «ضوابط رفتار» و «مناطق ممنوع الورود» با پرسش های بی پاسخ حقوقی و فنی در مرحله جنینی باقی مانده است. با عنایت به جنبه های حقوقی«مناطق ممنوع الورود»، اجرای کامل این پیشنهادها ممکن است نیازمند اصلاح معاهده فضا باشد، زیرا که اصل اولیه این معاهده، آزادی دسترسی به کلیه مناطق فضا با وسایل فضایی هر کشور یا بخش خصوصی است.
قطعنامه 17 دسامبر 1992 مجموع عمومی سازمان ملل متحد در مورد«جلوگیری از هر گونه مسابقه تسلیحاتی در فضا» همانند بسیاری از قطعنامه های قبلی درباره همین موضوع به «مخاطره افتادن جدی صلح و امنیت بین المللی از طریق هر مسابقه تسلیحاتی در فضا» را مورد تاکید قرار داد و «نیاز به شفافیت بیشتر» استفاده از فضا و «نیاز به تقویت» رژیم حقوقی حاکم بر فعالیت های فضایی و «افزایش تاثیر آن» را به رسمیت شناخت.
طی یک انتقاد ملایم از پیشرفت اندک کار در کمیته ویژه، این قطعنامه از کنفرانس خلع سلاح خواست تا به مسئله جلوگیری از هر گونه مسابقه تسلیحاتی در فضا توجه بیشتری معطوف دارد و به عنوان موضوعی دارای اولویت به آن بپردازد. این درخواست هیچ سودی نداشت، بنابراین اجلاس 1993 کمیته، در مورد هر یک از مسائل خاص نشست خود از رسیدن به وفاق باز ماند. نتیجه تلاش های این کمیته در سال های 1993-1985 طی گزارش خلاصه ای از کنفرانس خلع سلاح به مجمع عمومی سازمان ملل متحد به شرح زیر ارائه شد:
«بحث ها و کارهای ارائه شده توسط کارشناسان در این نشست سالانه، با تاکید بر اقدامات اطمینان بخش به تشخیص بیشتر و روشن شدن برخی از موضوعات مرتبط با جلوگیری از هر گونه مسابقه تسلیحاتی در فضا، کمک کرد. تاثیر مهمی که رژیم حقوقی مناسب بر فضا در جلوگیری از هر گونه مسابقه تسلیحاتی در آن محیط دارد، و نیاز به تثبیت و تقویت آن رژیم و افزودن تاثیر آن و اهمیت رعایت دقیق موافقتنامه های یک جانبه و چند جانبه موجود، مجدداً مورد تصدیق قرار گرفت.»
چهل کشور با زبان ساده غیر دیپلماتیک، بیش از هشت سال را برای تشخیص و روشن کردن آنچه که مسابقه تسلیحاتی در فضا نامیده می شود، در تصدیق و اثبات اصل وفای به عهده صرف کردند. در پایان اجلاس 1993، این کمیته هنوز مواردی از فعالیت های فضایی را تعیین نکرده بود که به مذاکرات کمک کند.
غیر منتظره نیست اگر بگوییم که موضع کشورهای خاصی در موضوع سلاح های فضایی، میل مفرط آنها را به عدم محدودیت نشان می دهد که با یک سند حقوقی محدود نشده باشد، حتی اگر این سند فقط قطعنامه مجمع عمومی سازمان بین الملل متحد باشد که با عباراتی بدون ابهام، توسعه، آزمایش و آرایش آلات قابل استقرار در همه جا و طراحی شده برای حمله به وسایل فضایی یا اختلال در کار آنها را محکوم نماید.
در واقع کار کمیته ویژه در سال های اخیر تقریباً منحصر به بررسی«اقدام های اطمینان بخش» بوده است که به نظر می رسد جایگزینی برای تحریم قطعی سلاح های فضایی است. اظهارات دایر بر اینکه دستیابی به تعریفی کاربردی درباره سلاح های فضایی، امکان ندارد به عنوان توجیهی برای این راه کار، استفاده شده است. با این حال، ، تقریباً هر یک از تعاریف در کمیته، از جمله آنچه که توسط گروه کارشناسان«UNIDIR» پیش نویس شد برای مفاد یک موافقتنامه می تواند به کار رود، آنچه که نیاز است، اراده سیاسی برای نیل به موافقتنامه است. برای حمایت هر کدام از اعضای متعاهد در قبال بعضی غافلگیری های غیر مترقبه و تهدیدهای فنی و سیاسی، این موافقتنامه باید کلمه به کلمه پاراگراف 1 از ماده 10 معاهده 1968 در خصوص منع گسترش سلاح های هسته ای (non-proliferation of Nuclear wepons) را در خود ادغام کند. پاراگراف به شرح زیر است:
«هر عضوی در مورد اعمال حاکمیت ملی خویش حق خواهد داشت، اگر تشخیص دهد که وقایع فوق العاده ای درباره موضوع این معاهده، منافع عالیه کشورش را به مخاطره می اندازد، از معاهده کناره گیری کند، آن کشور این کناره گیری را سه ماه پیشتر به اطلاع کلیه اعضای معاهده و شورای امنیت سازمان ملل متحد خواهد رساند. این اطلاعیه شامل بیان وقایع فوق العاده ای خواهد بود که کشور کناره گیری کننده آن را برای منافع عالیه خود مخاطره آمیز می داند».
برخی از کشورهای عضو کمیته ویژه، نارضایتی خود را از روند کار و اولویت های آن ابراز کرده اند. بنابراین نمایندگان کشورهای «گروه 21» تاکید کردند که «به دلیل ماهیت تکمیلی و موقتی اقدام اطمینان بخش (CBM) آنها را پایانی نیست. رفتار آنها در کمیته ویژه به هیچ وجه از نیل به هدف اصلی آن یعنی انعقاد یک یا چند موافقتنامه بین المللی درباره جلوگیری از هر گونه مسابقه تسلیحاتی در فضا، به منظور تقویت رژیم حقوقی موجود نکاسته یا آن را به تعویق نینداخته و تاثیر منفی بر آن نمی گذارد.»در تمایلی مشابه نماینده چین اشاره کرد که «اقدام اطمینان بخش به تنهایی نمی تواند خطر تسلیح در فضا را بر طرف سازد» و بنابراین بحق درباره«CBM» «نباید به طور نامحدودی در جریان تنظیم یک سند حقوقی موثر برای منع کلیه سلاح های فضایی، مانع و یا وقفه ایجاد کند …» وقتی که نماینده چین نه تنها بر «ممنوعیت کامل و انهدام دقیق همه سلاح های فضایی» تاکید کرد بلکه بر حذف برنامه های تثبیت کننده از نظر استراتژیکی مانند«GPS» یا «GPALS» نیز پافشاری کرد، این مطلب تقریباً تعداد اندکی از اعضای کمیته را تکان داد.

کشور دیگری هم به سامانه»«GPALS» اعتراض کرد، با این عنوان که «از نظر ماهیت کاملاً دفاعی» نیست و اجرای کامل آن مطمئناً معاهده «ABM» را نقض خواهد کرد، معاهده ای که یا خاتمه خواهد یافت یا اصلاح خواهد شد.
نارضایتی در مورد کار کمیته ویژه در میان کشورهای عضو آن متداول است به طوری که توضیحات زیر آن را ثابت خواهد کرد. نماینده جمهوری اسلامی ایران گفت:«ما هنوز در میدانی هستیم که در مورد ترمینولوژی تقریباً نامحدود و نامعین بحث می کند و اهداف ما را به برخی اقدامات اطمینان بخش محدود می کند … برای تغییر در وضعیت از طرف آن کشورهایی که مدارها را با ماهواره های نظامی و جاسوسی پر می کنند نیاز فوری وجود دارد … بنابراین نیاز داریم که به مذاکرات واقعی در جهت انعقاد یک یا چند موافقتنامه بین المللی در مورد جلوگیری از هر گونه مسابقه تسلیحاتی در فضا بپردازیم…»
نماینده هند با بیان حمایت مستمر کشورش از «ممنوعیت آزمایش،گسترش و آرایش همه سلاح های ضد ماهواره» اقدامات اطمینان بخش را با عنوان «جایگزین نامناسب خلع سلاح» رد کرد.
روسیه بدون شور و شوق اولیه خود برای خلع سلاح ، با مواضع بیشتر نمایندگی ها موافقت کرد و گفت که اقدامات اطمینان بخش تنها گام های اولیه در مسیر جلوگیری از هر گونه مسابقه تسلیحاتی در فضا هستند…» لهستان نیز آن را به عنوان گامی متوسط به سوی هدف غایی ممنوعیت تسلیحات در فضا دید. همچنین نماینده مکزیک تاکید کرد که اقدامات اطمینان بخش«نباید جایگزینی برای هدف اصلی جلوگیری از گسترش، آزمایش، ساخت، آرایش و بکارگیری همه سلاح های فضایی شود.»
او از پیشنهاد ونزوئلا برای اصلاح ماده 4 معاهده فضا با گستردن قلمرو آن به همه سلاح ها در فضا، حمایت کرد. سخنگوی مصر، کاملاً راه حل موثری را پیشنهاد کرد، و پس از یادآوری به کمیته که اقدامات اطمینان بخش دلیل و علت برقراری و پابرجایی آن نیست، این نظر را بیان کرد که «موثرترین اقدام اطمینان ساز این خواهد بود … که کلیه فعالیت های نظامی در فضا ممنوع شود»
فروپاشی اتحاد شوروی و پایان جنگ سرد، فرصت های بی سابقه ای را برای پیشرفت قضیه خلع سلاح جهانی ایجاد کرد. ارتباط میان رقیبان پیشین منجر به انعقاد معاهدات خلع سلاح دو جانبه و چند جانبه مهمی برای حفظ صلح شده است. در آغاز با معاهده تاریخی محو موشک های برد متوسط و برد کوتاه (معاهده INF) دو قدرت نسبت به انعقاد معاهدات کاهش سلاح های استراتژیکی 1 و 2 (1993 و 1991) اقدام کردند که مستلزم کاهش عمده در زرادخانه های هسته ای آنها تا سال 2003 و بالغ بر 70 درصد تقلیل در سطح متداول بود. امضای معاهده چند جانبه فضاهای آزاد در 24 مارس 1992 ، توسط ایالات متحد، کانادا و 23 کشور اروپایی در هلسینکی دلیلی دیگر بر روابط شرق و غرب در عصر جدید بود. این معاهده تصریح می کند که همه سرزمین ها کشورهای عضو باید برای رصد هوایی آزاد باشد و هیچ گونه استثنایی به دلایل امنیتی مجاز نیست.
سرانجام در 13 ژانویه 1993 پس از چند دهه کنوانسیون مربوط به ممنوعیت گسترش، تولید، انباشت و استفاده از سلاح های شیمیایی و انهدام آنها، در پاریس برای امضا مفتوح شد. رئیس جمهور امریکا این کنوانسیون را«در حوزه خودش بی سابقه» توصیف کرد. کنوانسیون به اعضا تکالیف می کند که همه سلاح های شیمیایی خود و تاسیسات تولید سلاح شیمیایی را تحت نظارت بازرسان بین المللی منهدم سازند. این کنوانسیون مقررات تحقیق و رسیدگی بسیار مداخله گرانه ای را در بر دارد که تاکنون در یک موافقتنامه خلع سلاح گنجانده شده است. در حال حاضر حدود 12 موافقتنامه چند جانبه جهانی نافذ یا منتظر تصویب درباره خلع سلاح یا کنترل

مطلب مشابه :  فایل پایان نامه حقوقالنفس
دسته بندی : پایان نامه حقوق

دیدگاهتان را بنویسید