در مورد گوش به زنگی بیش از حد و بازداری

مریضایی که طرح وارۀ  معیارای سرسختانه / عیب جویی افراطی دارن ، فکر می کنند باید تلاش کنن تا معیارای بلند پروازانه خود برسن و این کار رو به خاطر دوری  از نبود تأیید یا خجالت زدگی انجام میدن. این طرح واره معمولاً منتهی به احساس فشار همیشگی و عیب جویی افراطی از خود و بقیه می شه. این وضعیت در صورتی به عنوان یه طرح وارۀ مخالف اولیه در نظر گرفته می شه که منتهی به مشکل در سلامت، احساس با ارزشی ، روابط بین فردی یا لذت بردن از زندگی شه. شکلای بروز این طرح واره عبارتند از : (۱) بی اشکال گرایی (مانند” نیاز به انجام دقیق کارا ، توجه غیر عادی به جزئیات یا کم بر آوردن کارایی” ) (۲) قوانین”وبایدای” انعطاف ناپذیر در خیلی از بخش ها از جمله معیارهای اخلاقی ، فرهنگی و مذهبی غیر واقع گرایانه و (۳) اشتغال ذهنی با زمان و بازده کار .مریضایی که طرح وارۀ تنبیه دارن ، بر این باورندکه افراد باید به خاطر اشتباهات خود سخت تنبیه شن. در اینجور طرح واره ای ، تمایل تنبیهی شدیدی هست نسبت به کسائی که طبق معیارشان عمل نمی کنن (حتی خود فرد) . مریضایی که این طرح واره رو دارن معمولاً نمی تونن از اشتباهات بقیه صرف نظر کنن و اونا رو ببخشند ، چون نمی تونن موقعیتای مشکل زا ، نقصا و کمبودای آدم رو مدّ نظر بذارن و از پذیرش این موارد طفره می رن (یانگ ،۱۹۵۰ ؛ به نقل از حسن حمید پور ،۱۳۹۰ ).

 

[۱] self- expression

[۲] self – denial