دانلود پایان نامه

‌دو یا چند دولت می‌توانند با رضایت دولت پذیرنده شخص واحدی را به عنوان مأمور کنسولی خود نزد دولت پذیرنده منصوب نمایند.

ماده 19 – انتصاب کارکنان کنسولی
1 – مشروط به رعایت مقررات مواد 20 و 22 و 23 دولت فرستنده در انتخاب کارکنان کنسولی آزاد است.
2 – دولت فرستنده در مهلت کافی نام و نام خانوادگی و طبقه و رتبه کلیه مأموران کنسولی به جز رؤسای پست کنسولی را به دولت پذیرنده اعلام‌می‌نماید.
‌تا این دولت به تواند در صورت تمایل – حقوقی را که به موجب بند 3 ماده 23 به او اعطاء شده است – اعمال کند.
3 – در صورتی که قوانین و مقررات دولت فرستنده ایجاب کند – این دولت می‌تواند جهت مأمور کنسولی که رییس پست کنسولی نباشد – از دولت‌پذیرنده تقاضای صدور روانامه نماید.
4 – هرگاه قوانین و مقررات دولت پذیرنده ایجاب کند – این دولت می‌تواند به مأمور کنسولی که رییس پست کنسولی نباشد – روانامه اعطاء نماید.

ماده 20 – تعداد کارکنان کنسولی
‌در صورت عدم توافق سریع نسبت به تعداد کارکنان پست کنسولی دولت پذیرنده می‌تواند خواستار شود که تعداد کارکنان کنسولی با توجه به اوضاع و‌مقتضیات حوزه کنسولی و با توجه به نیازمندیهای پست کنسولی از حدودی که خود معقول و متعارف تلقی می‌کند تجاوز ننماید.

ماده 21 – حق تقدم بین مأموران کنسولی یک پست کنسولی
‌ترتیب تقدم مأموران کنسولی یک پست کنسولی و تغییراتی که در آن ایجاد شود توسط مأموریت دیپلماتیک دولت فرستنده یا – اگر دولت مزبور‌مأموریت دیپلماتیک نزد دولت پذیرنده نداشته باشد – توسط رییس پست کنسولی مربوط به وزارت امور خارجه دولت پذیرنده یا به مقامی که از طرف‌آن وزارت تعیین گردیده اعلام خواهد شد.

ماده 22 – تابعیت مأموران کنسولی.
1 – مأموران کنسولی علی‌الاصول باید تابعیت دولت فرستنده را دارا باشند.
2 – مأموران کنسولی را نمی‌توان جز با رضایت صریح دولت پذیرنده از بین اتباع آن دولت انتخاب نمود. دولت پذیرنده می‌تواند در هر موقع رضایت‌خود را مسترد دارد.
3 – دولت پذیرنده می‌تواند همین حق را در مورد اتباع دولت ثالثی که تابعیت دولت فرستنده را ندارد – برای خود حفظ کند.

ماده 23 – اشخاصی که نامطلوب اعلام می‌شوند.
1 – دولت پذیرنده می‌تواند در هر زمان به دولت فرستنده اطلاع دهد که یکی از مأموران کنسولی را شخصی نامطلوب می‌داند یا هر یک از کارکنان دیگر‌کنسولی را غیر قابل قبول می‌شمارد در این صورت دولت فرستنده حسب مورد شخص مورد نظر را فرا خوانده یا به مأموریت او در آن پست کنسولی‌پایان می‌دهد.
2 – اگر دولت فرستنده انجام تعهدات ناشی از بند اول این ماده امتناع ورزد و یا این تعهدات را در ظرف مهلتی معقول انجام ندهد – دولت پذیرنده‌می‌تواند حسب مورد روانامه شخص مورد نظر را لغو کند – یا دیگر او را جزء کارکنان پست کنسولی تلقی ننماید.

دسته‌ها: داغ ترین ها